Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej

Flaga biało-czerwona to jeden z trzech polskich symboli narodowych, obok godła, którym jest Orzeł Biały w koronie, i hymnu narodowego, którym jest „Mazurek Dąbrowskiego”. To pierwsza strona z elementarza patriotyzmu, o którym Jan Paweł II w książce „Pamięć i tożsamość” pisał: „Patriotyzm oznacza umiłowanie tego, co ojczyste: umiłowanie historii, tradycji, języka czy samego krajobrazu ojczystego. Jest to miłość, która obejmuje także dzieła rodaków i owoce ich geniuszu. [...] Ojczyzna jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli i jako taka, jest też wielkim obowiązkiem”. Flaga wywodząca się z tradycji jeszcze średniowiecznych chorągwi otaczana jest szczególną czcią. Flaga, tak jak wcześniej chorągiew czy sztandar, była i jest znakiem jednoczącym i skupiającym wokół siebie naród. Jednym z elementów jego tożsamości. Świętością, której się nie szarga. Pod tym znakiem staje się w obliczu zagrożeń. Za tę flagę się walczy, nie oddaje wrogom, nie pozostawia bezpańsko, przechowuje jak relikwię, wywiesza w szczególnie podniosłych momentach, w czasie wojny i pokoju, nosi w sercu. Jest symbolem, a zarazem czymś głęboko realnym. Kiedy wszystko dzieli, ta flaga łączy. A przynajmniej chcemy w to wierzyć. A taki rytuał jak dzisiejszy podtrzymuje w nas tę wiarę.